ام البنین خاوری استاد دانشگاه و فعال حقوق زنان  15 February,2022در مصاحبه اختصاصی با خبرگزاری رویداد روز، شرایط موجود در افغانستان را غیرانسانی و تحمل آن برای زتنان در افغانستان را دشوار عنوان می‌کند.

در ذیل متن مصاحبه خانم خاوری با خبرنگار آژانس خبری رویداد روز آورده شده است:

خبرنگار: وضعیت زنان پس از حضور طالبان در کالل را چگونه ارزیابی می‌کنید؟

خاوری: زنان به طور کل در جامعه افغانستان و حتی جهان به حاشیه رانده شده اند اما وضعیت زنان افغانستان در زمان جمهوریت حالت صعودی و رو به بهبود داشت، قسمی که گفته می توانیم زنان در طی بیست سال تلاش توانسته بودند از دستیابی به حقوق اولیه خود پا فراتر گذاشته و سمت‌های نسبتا مهمی را در درون جامعه و حکومت کسب کنند و قانون و مراجعی وجود داشت تا به قضایای مربوط زنان رسیده گی کنند. مثلا آزادانه حق درج شکایت را داشتند. از خشونت‌های خانوادگی به خانه‌های امن می توانستند پناه ببرند و حتی می توانستند تنها زندگی کنند. اما متاسفانه پس از حضور طالبان در کشور زنان به کلی به بند کشیده شده اند. اول حق تحصیل و کار از آنها گرفته شد که خود یک حرکتی برای تضعیف روحیه زنان و استحکام مردسالاری در افغانستان بود؛ بعدا وقتی‌که زنان دست به اعتراض زدند، آهسته آهسته با روش‌های مختلف و بسیار خشن سرکوب شدند و توسط طالبان به اسارت برده شده و شکنجه شدند.

خبرنگار: شرایط زنان معترض فعلا چگونه است؟

خاوری: گروه طالبان از به بند کشیدن زنان انکار می نمود و مردم را در یک سردرگمی قرار داده بود که این زنان اگر در بند طالبان نیستند پس کجا هستند اما بعد از حدود یک ماه تعدادی از این زنان را آزاد نمودند و این آزادی را خود اعلان کردند. اما متاسفانه بازهم به بند کشیدن زنان همچنان ادامه دادند، تعدادی از زنانی که می خواستند از کشور خارج شوند را به جرم نداشتن محرم در بند نگه داشته اند و حتی زنان بسیاری اند که در بند اند و خود از جرم خود چیزی نمی دانند. طالبان در نظام خود زن ندارند که نگهبان این زنان زندانی باشد و بدون شک چه بسا  اتفاقات ناگواری در این زندان‌ها برای زنان اتفاق می افتد.

بعد از حضور طالبان هر روز شاهد قتل و سر بریده شدن زنان در گوشه و کنار شهر ها و حتی شهر کابل هستیم که مرجعی نیست که به این قضایا رسیدگی و آن را پیگیری نماید.

خبرنگار: آیا بعد از تسلط طالبان تهدیدی متوجه شما شده است؟

خاوری: طالبان متاسفانه زندگی کردن را برای زنان در کابل بسیار سخت نموده اند مخصوصا زنانی که علیه آنها تظاهرات کردند و برای حقوق زنان کار می کنند. آنها حتی همین لحظه در پی یافتن تک تک این زنان اند، حتی حاضر به پرداختن پول برای یافتن این زنان شده اند و عکس های این زنان را بین نیروهای خود توزیع کرده اند تا در هر جایی که دیده شدند، دستگیر کنند. به تک تک این زنان از شماره های مختلف به بهانه توزیع کمک و… تماس می آید و آدرس خانه می خواهد. و هرکدام مجبور به تبدیل نمودن مکان بود و باش و حتی سیم کارت و مبایل شده اند. حتی طبق اخباری که به ما رسید در چند نواحی شروع به تلاشی مبایل زنان نیز نموده اند. در کل زندگی که ما فعالین حقوق زن داریم زندگی به شکل اسارت خانگی است که طالبان برای ما ساخته اند.

خبرنگار: زنان معترض چه می‌خواهند؟

خاوری: زنان از طالبان چیزی جز نان، کار و آزادی نمی خواهند. این زنان زنان بیست سال پیش نیستند، بیست سال تلاش آنها را به دو صد سال پیشتر سوق داده است، دیگر نمی خواهند که حجاب و رنگ لباس آنها را مردان تعیین کنند. و هر قدم که بر می دارند در اسارت یک مرد به نام محرم باشند و حتی برای سخن گفتن از یک مرد به نام محرم اجازه بخواهند‌. زنان می خواهند مثل این بیست سال گذشته تحصیل کنند، کار کنند و روی پای خود ایستاده باشند.

ما زنان معترض آزادی زنان را یک شرط می دانیم و تا زمانیکه زنان در بند را آزاد ننموده اند و حقوق اولیه مارا تامین نکرده اند ما به اعتراضات خود ادامه می دهیم. اگر اعتراض در روی سرک مارا با راندن موتورهایشان از هم پاشیدند ما باز هم نترسیدیم، اگر به روی ما اسپری فلفل زدند ما بازهم نهراسیدیم ، حتی اگر به بند کشیدن ما همچنان ادامه دادیم اما با تاکتیک های دیگر اینبار تمام مردم جهان صدای ما شده اند طالبان اگر صدای مارا در کابل خاموش می کنند صدای ما از آلمان و ایتالیا و ناروی و سویدن و تمام کشورهای جهان به گوش جهانیان می رسد و این صدا صدای زن و مرد ندارد. تمام جهان باید بدانند زنان افغان چه روزهای تاریکی را می گذرانند و طالبان دیگر نمی توانند آنها را در این تاریکی نگه دارند.

خبرنگار: خواست شما از ملل متحد و مجلمع بین‌المللی چیست؟

خاوری: ملل متحد و جامعه جهانی دو مرجع قدرت در جهان اند که می توانند به سادگی  کاری برای بهبود وضعیت زنان افغان انجام دهند، من از سازمان ملل و جامعه جهانی می خواهم تا برای دستیابی حقوق زنان از هیچ کاری دریغ نورزند و هرگز اجازه ندهند تروریستانی که دستشان به خون میلیون‌ها انسان بی‌گناه آغشته است به رسمیت شناخته شوند.

خبرنگار: در سال تحصیلی جدید، درب مکاتب و دانشگاه‌ها به روی دختران گشوده خواهد شد؟

خاوری: طالبان حتی اگر دروازه دانشگاه و مکتب را به روی دختران و زنان باز کنند، هرگز اجازه نخواهند داد که دختران و زنان افغان در مکتب‌ها و دانشگاه‌ها خود باوری و اعتماد به نفس را بیاموزند. آنها می خواهند زنان افغان در زیر سلطه مردان بدون هیچ چون و چرایی باقی بمانند و خود بر آنها حکومت کنند.

آنها از زنان با باز کردن مکاتب و دانشگاهها استفاده ابزاری خواهند کرد و آنها را به سوی افکار افراط گرایانه خویش خواهند کشید.

خبرنگار: پیام شما به مردم افغانستان چیست؟

خاوری: پیام‌ من به مردم دلیر افغانستان این است که هرگز اجازه ندهند به سادگی کسانی که پدر، مادر، همسر، برادر خواهر و فرزندانشان را بی گناه در روی سرک‌ها، در کوه و دشت، در شفاخانه و زایشگاه، در مکتب و آموزشگاه، ورزشگاه و حتی در حین نماز خواندن در مسجد به شکل وحشیانه شهید نمودند که حتی اثری از آنها باقی نماند، بر کرسی قدرت نشینند و بر آنها قدرت نمایی کنند.